جاوید بودن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (مص مرکب) دائمی بودن. همیشگی بودن. ابدی. سرمدی :
که جاوید بادا خردمند مرد
همیشه بکام و دلش کار کرد.فردوسی.
رجوع به جاوید شود.