جاویدن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (مص) در پهلوی جوتن(1)(جویدن)، و در کردی جوین(2)، جون(3)(جویدن)، و در افغانی ژوول(4)، ژوگل(5) و در بلوچی جایگ(6) و در پهلوی جوییتن(7) بمعنی جویدن، گفتن آمده، مضغ کردن. (از حاشیهء برهان چ معین).
- امثال: تعریف خود کردن پنبه جاویدن(8) است، نظیر:
ستودن خود پنبه جاویدن است. (از امثال و حکم دهخدا).
|| فریاد کردن مرغان. (ناظم الاطباء). || تف انداختن. (ناظم الاطباء) (حاشیهء برهان چ معین).
(1) - jutan.
(2) - juin.
(3) - jun.
(4) - zhovul.
(5) - zhogal.
(6) - jayag.
(7) - joyitan. (8) - ن ل: خائیدن.