«لغت نامه دهخدا»
[فَ] (نف مرکب) جاه فزاینده. آنچه مقام و رتبه را فزونی دهد : جاه فزای سپهر نیست وجودت که نیست آینهء آسمان نورفزای از بخار.خاقانی. رجوع به جاه شود.