جاه و جلال

«لغت نامه دهخدا»

[هُ جَ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) شکوه. دم و دستگاه. ابهت :
با چنین جاه و جلال از پیشگاه سلطنت
آگهی و خدمت دلهای آگه میکنی.حافظ.
ترک ما سوی کس نمینگرد
آه از این کبریا و جاه و جلال.حافظ.