جای انداختن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ تَ] (مص مرکب)ترتیب دادن مکان. (ارمغان آصفی) (از بهار عجم). جای گستردن. مکان تعیین کردن :
بی آنکه همی کام و زبان وقف تو دارم
در صدر دل انداخته ام بهر تو جائی.
واله هروی (از ارمغان آصفی).