جای پرستش

«لغت نامه دهخدا»

[یِ پَ رَ تِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) پرستشگاه. معبد. محل عبادت و پرستش :
بیامد بجای پرستش بشب
بدادار دارنده بگشاد لب.فردوسی.
سر هفته واگشت خسرو نوان
بجای پرستش نماندش توان.فردوسی.
ز جای پرستش به آوردگاه
بشد برنهاد آن کیانی کلاه.