جای پناه

«لغت نامه دهخدا»

[یِ پَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) جائی که در آن پناه برند. محل و مکان امن. (از فرهنگ شعوری). سنگری که جلوی دشمن سازند. عُصَر. مُعتَصَر. عَقل. وَحَج. (منتهی الارب). الملجَاء. المُلتَحَج. مَلحَج. (منتهی الارب) :
چو مانده ام بره جرم خویش بی سر و پا
بجز درت نبود هیچ امید جای پناه.
(از فرهنگ شعوری).