جای خواب

«لغت نامه دهخدا»

[یِ خوا / خا] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) بستر. فراش. رختخواب. جائی که بتوان در آن خفتن :
تهمتن همیدون سرش پر شراب
بیامد گرازان سوی جای خواب.فردوسی.
بر آورد یوسف سر از جای خواب
دل و جان وی آرزومند باب.
(یوسف و زلیخا).