جایزه

«لغت نامه دهخدا»

[یِ زَ / زِ] (ع اِ) پاداش. ج، جوائز :
جایزه خواهم یکی کم بدهی اندکی
ورندهی بیشکی ز ایزد خواهم عیاد.
منوچهری.
هرچه لبت را بسخن ره در اوست
جایزهء قد سمع الله در اوست.امیرخسرو.
گر نظم را بقدر سخن میرسد بها
شخصم ز جمله جایزه بهتر گرفته است.
شانی تکلو (از بهار عجم).
رجوع به جائزه شود. || تخته ای که زیر در کنند. (مهذب الاسماء). ج، جوزان. (مهذب الاسماء). || استادنگاه آبکش بر چاه. (آنندراج) (ناظم الاطباء). رجوع بجایزه شود. || شربتی از آب. رجوع بجایزه شود. || الفی است که بر سر اعداد بعد مقابله و تصحیح کشند و آن علامت صحت باشد. (بهار عجم). علامت مقابله. (مفاتیح العلوم خوارزمی در مواضعات ذکور و دفاتر) :
بر پا برشان ستاده ترکان
چون جایزه های عقد میزان.
میرزا طاهروحید (از بهار عجم).
رود از دفتر ایجاد رعونت بیرون
قامتش گر ندهد جایزهء رعنائی.
حسین خالص (از بهار عجم).
رجوع به جائزه شود.