جای عینی

«لغت نامه دهخدا»

[یِ عَ عِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) جای خوش و خوب و خاص :
بملک عراق از جهان آرمیدم
چو نور نظر جای عینی گزیدم.
شفیع اثر (از بهار عجم) (آنندراج).