جای کسی نگه داشتن

«لغت نامه دهخدا»

[یِ کَ نِ گَ تَ] (مص مرکب) کنایه از قائم مقام کسی بودن. جای کسی گرفتن :
صبا در آن سر زلف ار دل مرا بینی
ز روی لطف بگویش که جا نگهدارد.
حافظ (از بهار عجم) (از آنندراج).
رجوع به جای کسی گرفتن شود.