جایگاه نشست

«لغت نامه دهخدا»

[هِ نِ شَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) نشستن گاه. تخت. سریر. کرسی. صندلی :
از آن پس شهنشاه یزدان پرست
بخاک آمد از جایگاه نشست.فردوسی.
کمر بسته و گرز شاهان بدست
بیاراسته جایگاه نشست.فردوسی.
بکش کرده دست و سرافکنده پست
همی رفت تا جایگاه نشست.فردوسی.