جب

«لغت نامه دهخدا»

[جُب ب] (ع اِ) چاه یا چاه بسیارآب دورتک یا چاه در مرغزار نیکو یا چاه سربرنیاورده یا چاه ناکنده. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). ج، اَجباب و جِباب و جَبَبَه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). بِئر. قَلیب. رَکِیَّه. حُفرَه. (المنجد) : و اجمعوا اَنْ یجعلوه فی غیابت الجب. (قرآن 12/15). و وضع جباب فی الطرق لیستقر فیها ماءالمطر. (رحلهء ابن جبیر). || توشه دانی که بعض آن را بر بعض دوخته باشند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
-جب الطلعه؛ داخل طلعه خرما یا غلاف آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).