جبا

«لغت نامه دهخدا»

[جِ] (ع اِ) آب گردآورده بجهت شتران. (منتهی الارب). در عربی آب جمع شده و گردآمده برای شتران. (برهان). || مال فراهم آورده. (منتهی الارب). || باج و خراج. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء):
جودش کفاف عمر بخرد و بزرگ شد
عدلش حیات تازه بخاص و بعام داد
جیشش جبای خطهء چین و خطا ستد
حکمش قرار مملکت مصر و شام داد.
جمال عبدالرزاق (از آنندراج).