«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (اِخ) محمد بن علی بن الحسین بن فرج بن عبدالله... مکنی به ابوعبدالله. وی بخراسان و جبال عراق و شام و مصر سفر کرد و بسیار نوشت و حافظ بود لیکن بزرگان دربارهء او گفتگو دارند. از ابی یعلی موصلی و ابی محمد اسحاق بن احمدبن نافع المکی و ابی العباس محمد بن الحسن بن قتیبه عسقلانی و غیر آنان از شیوخ خراسان روایت کند و گروهی از او روایت کنند و بسال 357 ه .ق . در ماه ربیع الاول در بلخ درگذشت. و حاکم ابوعبدالله حافظ در نیشابور از او روایت کرده است. (از لباب فی تهذیب الانساب) (انساب سمعانی) (معجم البلدان). وی احادیث مناکیر روایت میکرد و گفته اند بسال 356 ه .ق . درگذشت. (معجم البلدان).