جبار

«لغت نامه دهخدا»

[جَبْ با] (اِخ) نامی است از نامهای باریتعالی. (منتهی الارب). اسمی است از اسمای خدای تعالی. (آنندراج). خداوند عالم جل شأنه. (ناظم الاطباء). لانه جبر الخلق علی امره من امره و نهیه و قیل لانه جبر مفاقرهم و کفاهم و قیل لعلوه مأخوذ من جبارالنخل. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) :هو الله الذی لااله الا هو الملک القدوس السلام المؤمن المهیمن العزیر الجبار المتکبر. (قرآن 59/23).
تا جهان باشد جبار نگهدار تو باد
بخت مطواع تو چرخ بفرمان تو باد.
منوچهری.
جبار همه کار بکام تو رساند
بادات شب و روز خداوند نگهدار.
منوچهری.
فصل تو بر گاو و خر بعقل و سخن بود
عقل و سخن نیست جز که هدیهء جبار.
ناصرخسرو.
من رهی را جز بخشنودی تو و اولاد تو
روز محشر هیچ امید از رحمت جبار نیست.
ناصرخسرو.
جباری که نیش پشه را تیغ قهر دشمنان گردانید. (کلیله و دمنه).
لعل سم شبرنگت تاج همه جباران
حافظ سر و تاجت را جبار همه عالم.
خاقانی.
گر توکل میکنی در کار کن
کسب کن پس تکیه بر جبار کن.مولوی.