جباه

«لغت نامه دهخدا»

[جَبْ با] (ع ص) زشت گو. جبهته بالمکروه؛ استقبلته به. (اقرب الموارد): و کان ابوعبیده جباهاً لم یکن بالبصره احداً الا و هو یداجیه و یتقیه علی عرضه. (وفیات الاعیان چ تهران ج 2 ص227 س25).