«لغت نامه دهخدا»
[جَبْءْ] (ع اِ) سماروغ سرخ. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). سماروق سرخ. (آنندراج). || پشته. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || چاهک در زمین که آب در آن گرد آید. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). ج، اَجْبُوْءٌ. جِبَاَهٌ. جَبأَه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || (مص) بددلی کردن. (تاج المصادر بیهقی). || برجستن شمشیر از زخم گاه و کار نکردن آن. || بازایستادن. || ناخوش داشتن. || برآمدن. ناگهان برآمدن. (منتهی الارب) (آنندراج). ناگهان بیرون آمدن افعی و کفتار و کلاکموش از لانهء خود. || پنهان شدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (قطرالمحیط). || فروختن مَغرَه را که گل سرخ باشد. (منتهی الارب) (آنندراج) (قطر المحیط). || کج کردن گردن. (منتهی الارب) (آنندراج).