جبعون

«لغت نامه دهخدا»

[] (اِخ) یکی از شهرهای بزرگ بن یامینیان بود (صحیفهء یوشع 18:25) که به بنی هارون داده شد (صحیفهء یوشع 21:17) و بمسافت پنج یا هفت میل بشمال اورشلیم واقع است. حوّیان که در این شهر بودند از کثرت زیرکی و دوراندیشی با یوشع بن نون عهد صلح را استوار نمودند. (صحیفهء یوشع 9:4 - 15) و چون سلاطین پنجگانه آموریان بر ضد ایشان فراهم شدند اسرائیلیان برای یاری ایشان شتافتند آموریان را رانده اینان را رهانیدند. (صحیفهء یوشع 10:10) (اشعیا 28:21). و در اواخر سلطنت داود و اوایل سلطنت سلیمان مسکن خداوند در جبعون می بود. (اول تواریخ ایام 16:39 و 29). و در پهلوی آن حوض عظیمی بود (دوم سموئیل 2:13) که یوآب آب نیر را در حوالی آن هزیمت داد و دور نیست که همان آبهای بسیاری باشد که در ارمیا (41:12) مذکور است و همچنین «سنگ بزرگ» که در دوم سموئیل (20:8) مذکور است قصد از آن ستونی میباشد که بیادگاری 24 تن مردان داود و یشبوشت که در آنجا هلاک شدند نصب شد. جبعون را فعلا «الجیب» گویند و برفراز تلی واقع است و در نشیب تل بطرف شرقی خیمه ایست و آبش بحوضی که یکصد و سی قدم عرض دارد جاری میباشد و شکی نیست که این حوض همان جبعون میباشد. اما دشت جبعون، نیز مجاور جبعون بود و بواسطهء اینکه اسرائیلیان در آنجا بر پادشاهان پنجگانه مظفر گشتند مشهور است. و هم واقعهء عجیب دیگری که در صحیفهء یوشع (10:12) مذکور است در آنجا روی داد و احتمال میرود که داوران شهرهای چهارگانه که در صحیفهء یوشع (9:17) مذکور است با یکدیگر معاهده نمودند. (مقابل صحیفهء یوشع ّ10 تا 2). سکنهء جبعون را جبعونیان گویند. (دوم سموئیل 21:1 و 2 و 3) (از قاموس کتاب مقدس).