جبلت

«لغت نامه دهخدا»

[جِ بِلْ لَ] (ع اِ) آفرینش. (غیاث اللغات). خلقت. (زمخشری). جبله. اصل. طبیعت. فطرت. طینت. طبع. غریزه. نهاد. آب و گل. خمیره. سرشت. گُهر. گوهر. ذات. منش. آفریده. عادتِ قدیم :
اگر قرار جبلت ز آب و آتش خاست
چرا ببرد جبلت قرار آتش و آب.
مسعودسعد.
انصاف در جبلت عالم نیامده ست
راحت نصیب گوهر آدم نیامده ست.خاقانی.
که تربیت عاقلان در او اثر کرده است و جهل قدیم از جبلت او بدر برده. (گلستان). || آفریدگان. رجوع به جبله شود. || گروه بسیاری از هر چیز.