جبوری

«لغت نامه دهخدا»

[جُ] (اِخ) سلطان بن ناصربن احمد. از فضلاء بغداد بود و مشهور به جبوری، و منسوب به جبور است که نام قبیلهء بزرگی در کنار نهر خابور میباشد. وی در خابور متولد شد و به بغداد و حجاز و دمشق سفر کرد و در راه عراق به مکه بسال 1138 ه . ق. درگذشت. او را دو شرح است: یکی در «القراآت السبع» و دیگری در «النحو» میباشد. (از الاعلام زرکلی ج 1 ص378).