جبه

«لغت نامه دهخدا»

[جَبْهْ] (ع مص) بر پیشانی کسی زدن. (از منتهی الارب) (آنندراج). رد کردن. (از منتهی الارب). کسی را از چیزی بازداشتن. (آنندراج) (از المنجد). || به مکروه پیش آمدن کسی را. نابایست آوردن بر کسی. (از منتهی الارب) (آنندراج). جبهه بالمکروه؛ استقبله به. (از اقرب الموارد) (المنجد) :
جعلت جزائی منک جبهاً و غلظه
کأنک انت المنعم المتفضل.
امیه بن ابی الصلت (از اقرب الموارد).
|| بی دلو و خنور بر آب آمدن. یقال: جبه الماء؛ اَی ورده و لا له آله السقی. || ناگاه رسیدن سرما قومی را که هنوز اسباب سرما نساختند. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (آنندراج).