جبه خانه

«لغت نامه دهخدا»

[جُبْ بَ / بِ نَ / نِ] (اِ مرکب)اسلحه خانه. قورخانه. مخزن لشکر. (ناظم الاطباء). در فارسی به معنی جای اسلحه و ابزار جنگ از جبهء عربی به معنی زره و سنان مأخوذ است. زرادخانه. قورخانه. و عامه آن را جباخانه گویند (شکستهء جیبه خانه). جیبه خانه. آنجا که کیش سازند و توسعاً آنجا که هر نوع اسلحه کنند: بر سر آن کوه که نزدیک است بدیه سرفت قلعه ای بنا نهاد و جبه خانه گردانید و آثار آن الی یومنا هذا باقی است. (تاریخ قم ص61). و رجوع به جباخانه شود.