جبهت

«لغت نامه دهخدا»

[جَ هَ] (ع اِ) پیشانی. جبهه :
دست بر سر زد و بر بر زد و بر جبهت
گفت بسیاری لا حول و لا قوت.منوچهری.
ابرو و جبهت او راست چو شمس اندر قوس
کله و طلعت او راست چو مه در عقرب.
سنائی.
بی سرو قد تو جعد شمشاد
بر جبهت بوستان مبینام.خاقانی.
نکهت حوراست یا صفای صفاهان
جبهت جوزاست یا لقای صفاهان.خاقانی.
خوی تب گل گل بر جبهت گلگون خطر است
آن صف پروین زآن طرف قمر بازدهید.
خاقانی (دیوان چ سجادی ص163).
جهت را جعد بر جبهت شکستند
مکان را نیز برقع بازبستند.نظامی.
رجوع به جبهه شود.