«لغت نامه دهخدا»
[جِ] (اِخ)(1)یکی از اقوام قدیمی اروپا بودند که در کوههای مجارستان و رومانی سکنی داشتند. بعضی از مورخان قدیم آنان را از اقوام اسکیت میدانند و بعضی دیگر از اقوام داچ یا تراکیا میشمارند. ملکهء ایشان پادشاه ایران کیخسرو را به فرماندهی تومیریس و همچنین اسفندیاربن گشتاسب را به فرماندهی انداتیرس، مغلوب کرد. اسکندر بزرگ پس از جنگ با این قوم، اینان را به اتفاق دعوت کرد. حکمران تراکیا بنام لیسیماخوس نیز مغلوب آنان گردید ولی پس از آن خودشان از وی شکست خوردند و کوههای خود را ترک کردند و بسواحل دریای سیاه و بسارابی کوچ کردند و پس از قرن اول میلادی با قوم داچ آمیخته شدند. حکیمی از ایشان بنام زامولقسیس تا حدی آنان را متمدن کرد و بمنزلهء معبود ایشان گردید. همچنین حکیم دیگری از آنان بنام آناخرسیس در ممالک یونان گردش کرد و دیگری بنام باریس بساحری شهرت یافت. (از قاموس الاعلام ترکی). (1) - Getes.