«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (ع اِ) موی بسیار. || درختی است تلخ و خوشبوی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). سبرم دشتی. (مهذب الاسماء). مؤلف ترجمهء صیدنه آرد: نیفه گوید درختی است که شکوفهء او زرد زرد است به لون عصفر و بوی او خوش بود و به شکوفهء عرفج مشابهت دارد. نبات او به فیّصوم و بدین عرب او را ریحان بری گویند. (ترجمهء صیدنه). به عربی اسم نباتی است شبیه به نبات درمنهء ترکی و از آن خوشبوتر و شاخهای او باریک و بسیار و گلش شبیه به اقحوان و شحمش با اندک پهنی و کوچکتر از عدس و با اندک تلخی. در سیم گرم و خشک و مفتح و محلل ریاح و قاطع عرق و مدر حیض و مسقط جنین. و طبیخ او بدستور سه درهم از جرم او جهت شکستن بادها و رفع مغص ریحی بی عدیل و بخور او مسقط مشیمه و مصدع و مصلحش هلیلهء کابلی و قدر شربتش تا سه درهم و بدلش برنجاسف است. (تحفهء حکیم مؤمن).