جثم

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع مص) سینه بر زمین نهادن. (از منتهی الارب). سینه بر زمین نهادن مرغ و مردم. (آنندراج). || لازم گرفتن جای. (از منتهی الارب) (آنندراج): جثم الطائر؛ سینه بر زمین نهاد مرغ و لازم گرفت جای را، و کذلک جثم الانسان و النعام و الخشف و الیربوع. (از منتهی الارب). || فراهم آوردن [ گل یا خاک یا خاکستر ] . (از منتهی الارب). گرد آوردن از خاکستر و خاک و گل. (آنندراج). || نیمه شب شدن. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) (المنجد). گذشتن نیمه شب. (آنندراج). || بلند شدن کشت زمین. (آنندراج) (از اقرب الموارد). || (ص) کشتهء قصب ناکرده. (مهذب الاسماء). الجثم من الزرع؛ کشته ای که از زمین برآمده و نبات آن استقرار یافته است. (از اقرب الموارد). زرع جَثم؛ کشت درازشده. || عذق جَثم؛ خوشهء خرمای کلان غوره. (از منتهی الارب).