جثه

«لغت نامه دهخدا»

[جُثْ ثَ] (ع اِ) شخص مردم. (از منتهی الارب) (آنندراج). شخص مردم نشسته باشد یا ایستاده. (اقرب الموارد). بالای نشسته یا خفته. (السامی). بالا، خفته یا نشسته. (مهذب الاسماء). بالای مردم. (دهار). شخص مردم و بیشتر استعمال در مرده باشد. (از المنجد). || بدن. تن. کالبد. تندیس. تنه. توش. قامت. (ناظم الاطباء). بدن و تن مردم و غیره. (غیاث اللغات) (آنندراج). پیکر و تن. مقابل سر. هیکل. تن. مقابل سر : سر عبدالله زبیر... را بنزدیک عبدالملک مروان فرستادند و فرمود تا جثهء عبدالله را بر دار کردند. (تاریخ بیهقی ص189).
گفتم ز نفس جثهء حیوان نصیب یافت
گفتا ز نفس نامیه مردم گزیده تر.
ناصرخسرو.
و چندانکه شایانی قبول حیات از این جثه زایل گشت بر خود متلاشی گردد. (کلیله و دمنه). که اگر گران می آید بر وی آمدن سوی حضرت با تمامی جثه، به بعضی از وی برای تخفیف مؤمنان قناعت کردیم. (کلیله و دمنه). روباه ... گفت ندانستم که هر کجا جثه ضخم تر و آواز هایلتر، منفعت آن کمتر. (کلیله و دمنه).
این جثهء همچو موی باریک
از زلف تو یادگار دارم.سعدی (طیبات).
ج، جُثَث. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || ثقالت. وزن مخصوص. (ناظم الاطباء).
- صغیرالجثه؛ کوچک. (ناظم الاطباء).
- ضعیف الجثه؛ لاغر. (ناظم الاطباء).
- قوی الجثه؛ تنومند. هیکل دار.
- کم جثه؛ ضعیف. بی بنیه. (ناظم الاطباء).