جحدم

«لغت نامه دهخدا»

[جَ دَ] (اِخ) جذیمی. از طایفهء بنی جذیمه است. اموی در المغازی از ابن اسحاق آرد: وی از مردم بنی جذیمه است که به اسلام درآمدند. واقدی گوید: او از کسانی است از بنی جذیمه که بدست خالدبن ولید بقتل رسیدند. ولی واقدی تنها کسی است که او را جزء کسانی که بقتل رسیده اند آورده است. (از الاصابه فی تمییز الصحابه).