جحش

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع اِ) خرکره. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (مهذب الاسماء). || آهوبچه. (از اقرب الموارد). || آهو. (منتهی الارب) (آنندراج). ولد الظبیه فی لغه هذیل. (اقرب الموارد). ج، جَحَشه، جِحاش، جِحشان. (منتهی الارب) (آنندراج) (اقرب الموارد). || اسب کره. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || ستبری. (منتهی الارب) (آنندراج). غلظت. || جهاد. (ناظم الاطباء). || خدشه و خراش. (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). یقال: به جحش؛ اَی خدش. (ناظم الاطباء). || قطعه چوب دراز و باریک دارای چهار پایه برای نگاه داشتن میز. (از دزی). || (مص) خراشیدن. || پوست باز بردن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). کسائی گوید: به معنی خدشه یا شدیدتر از خدشه است. و لیث گوید: ضعیف تر از خدشه باشد و منه الحدیث: سقط من فرس فجحش شقه؛ اَی انخدش جلده. (از اقرب الموارد). || ستم کردن. || کوشش نمودن. || درشت گردیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || (ص) مجازاً، به معنی نادان. (از دزی).
-امثال: الجحشَ لما بذک العیار؛ مثلی است برای کسی که امر کثیری طلب کند و بدست نیاورد و او را گویند کمتر از آن طلب کن. (از اقرب الموارد).