جحشه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ شَ] (ع اِ) پشمی که بر دست پیچیده ریسند. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). || مؤنث جحش. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). خرکرهء ماده. (آنندراج) (ناظم الاطباء). || جِ جحش. (منتهی الارب)(1). رجوع به جحش شود.
(1) - در اقرب الموارد جَحَشَه ضبط شده.