جحمه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ مَ] (ع اِ) چشم، به لغت حمیر. (تاج العروس) (منتهی الارب) (ذیل اقرب الموارد) (آنندراج). جحمتا الانسان و الاسد؛ عیناه. ابن سیده گوید: تنها به لغت اهل یمن به معنی چشم است. و به گفتهء صاحب لسان: جحمتا الاسد؛ عیناه بکل لغه. (از ذیل اقرب الموارد) :
ایا جحمتا بکّی علی اُم عامر
أکیله قلّوب باحدی المذانب.
(از تاج العروس).
در این شعر وجوه دیگری گفته شده است. رجوع به تاج العروس شود. || آتش توبرتو. (منتهی الارب) (آنندراج). جُحمَه. (منتهی الارب). رجوع به جُحْمه شود.