جخر

«لغت نامه دهخدا»

[جَ خَ] (ع مص) بوی بد گرفتن گوشت و دهن. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). بوی بد گرفتن گوشت. (از ذیل اقرب الموارد) (از قطر المحیط). || فراخ شدن درون چاه. (منتهی الارب) (از قطر المحیط) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). || خالی شدن شکم. (منتهی الارب) (از ذیل اقرب الموارد) (از قطر المحیط). || بوی بد از قبل زن خارج شدن. (از قطر المحیط) (از ذیل اقرب الموارد). بوی بد قُبُل زن. (منتهی الارب). بوی بد و مکروه قبل زن. (ناظم الاطباء). || دمیده شدن شکم گوسپند از خوردن آب بر خلو شکم. (از منتهی الارب) (از ذیل اقرب الموارد) (از قطر المحیط). آماسیده شدن شکم گوسپند از خوردن آب در شکم خالی. (از ناظم الاطباء). || فرورفتن چشمهای گوسپندان از نخوردن. (ناظم الاطباء). || پر شدن [ امتلاء ] شکم اسب و از دست دادن نشاط و شکسته شدن آن بسبب آن. (از ذیل اقرب الموارد). جخر الفرس؛ امتلا بطنه فذهب نشاطه و انکسر. (ذیل اقرب الموارد). || ناله کردن اسب از گرسنگی و شکستگی آن. (لسان از ذیل اقرب الموارد): جخر الفرس؛ جزع من الجوع و انکسر علیه. (لسان از ذیل اقرب الموارد).