جدایی فکندن

«لغت نامه دهخدا»

[جُ فِ کَ دَ] (مص مرکب) دوری افکندن. فرقت انداختن :
جفت چرا کردشان به حکمت و صنعت
چون بمیانشان فکند خواست جدایی.
ناصرخسرو.
رجوع به جدایی و جدا شود.