جد حفصی

«لغت نامه دهخدا»

[جَدْ دِ حَ] (اِخ) سیدجلیل ماجدبن هاشم بن علی بن مرتضی بن علی بن ماجد حسینی امامی صادقی جد حفصی، مکنی به ابوعلی و معروف بسید بحرینی. محدث شیعی و ازمشایخ ملامحسن فیض کاشانی است. وی سیدی ادیب و محققی دقیق و در جودت تألیف و فصاحت و بلاغت تعبیر و دقت نظر کم نظیر است. او اول کسی است که در شیراز به نشر حدیث پرداخت و بجهت ذوق شعری و فصاحت بیان در دل ارباب ادب جای داشت و با ابوبحر خطی دوستی و اتحاد و مناظرهء شعری داشت. و از جمله برگزیده اشعار وی قصیدهء معروفی است که در مرثیهء حضرت حسین (ع) گفته و اول آن چنین است:
بکی و لیس علی صب بمعذور.
(از روضات الجنات ص549).
و رجوع به ابوعلی ماجد در شود.