جدل داشتن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ دَ تَ] (مص مرکب)خصومت و دشمنی داشتن. (از آنندراج) (بهار عجم) (ارمغان آصفی) :
نیست صائب ملک تنگ عافیت جای دو شاه
زین سبب طفلان جدل دارند با دیوانه ها.
صائب (از آنندراج).
دلم بلاله و گل بی رخت جدل دارد
بهار داغم از این عیش بی محل دارد.
جلال اسیر (از آنندراج).