جدن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ دَ] (اِخ) بیابانی است در یمن یا رودی است یا جایگاهی است. (شرح قاموس). صحرائی است به یمن یا وادیی است یا موضعی است. (منتهی الارب) (آنندراج). صحرائی است هولناک به یمن. (از ناظم الاطباء). گویند مفازه ای است به یمن و نیز گویند موضعی است به یمن. (از معجم البلدان). و گویند، ذوجدن منسوب بدانست. (از معجم البلدان) :
من طی ارضین او من سلم نزل
من ظهر ریمان او من عرض ذی جدن.
ابن مقبل (از معجم البلدان).