جده

«لغت نامه دهخدا»

[جِدْ دَ] (ع اِ) روی زمین. (منتهی الارب). || کنارهء رود. (منتهی الارب) (آنندراج) (اقرب الموارد). جِدّ. (اقرب الموارد). || قلادهء گردن سگ. || (ص) خرقه. یقال: ماعلیه جده؛ اَی خرقه. || نوی. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). مقابل کهنگی. (از اقرب الموارد). ضد کهنگی. (منتهی الارب). || (مص) نوگردیدن. (منتهی الارب). نوشدن. (تاج المصادر بیهقی) (دهار) (ترجمان القرآن عادل).