جده

«لغت نامه دهخدا»

[جُدْ دَ] (ع اِ) کنارهء رود. جِدَّه. || راه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). راه در کوه. (ترجمان القرآن عادل) (مهذب الاسماء). طریقه. (اقرب الموارد). بزرو در کوه. خطهائی چون راه در کوه. (یادداشت مؤلف). ج، جُدَد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || علامت. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). || خط پشت خر که مخالف لون آن باشد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). یقال: رکب جده الامر و جده من الامر، اذا رأی فیه رأیا. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). یعنی گویند: رکب فلان جده الامر، آنگاه که در آن رأیی بیند.