جذامر

«لغت نامه دهخدا»

[جُ مِ] (ع ص، اِ) رجل جذامر؛ بسیار شکنندهء پیمان. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (از آنندراج). مردی که بسیار پیمان شکند و قطع رحم کند. (از اقرب الموارد). مردی است برنده و شکنندهء عهد وپیمان. (شرح قاموس) :
فان تصرمینی اوتسیئی جَنابتی
فأنی لصرّام المهین جذامر.
تأبط شراً (از اقرب الموارد).
|| نام اسب. (آنندراج). و در فرهنگهای دیگر نیامده است.