«لغت نامه دهخدا»
[جُ] (ع اِ) جِ جِذل. (منتهی الارب). جِ جذل بالکسر، بیخ و تنهء درخت و تنهء درخت بی شاخ و کندهء هیزم. (آنندراج). || (مص) راست ایستادن. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (قطر المحیط). مصدر الجاذل و هوالمنتصب مکانه لایبرح شبه بالجذل. (تاج المصادر بیهقی). || ثابت گردیدن. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از قطر المحیط).