جذوعیه

«لغت نامه دهخدا»

[جُ ی یَ] (اِخ) اولاد احمدبن جعفر و از این جهت که وی در جذوع از دیه های مدینه مسکن داشت فرزندان وی را جذوعیه گفتند. (از تاریخ قم ص 225). رجوع به جذوع شود.