جراحت بند

«لغت نامه دهخدا»

[جِ حَ بَ] (نف مرکب)شکسته بندکن. جراح. رگ بند. آنکه جراحت و زخم را بندد. رِفادَه. (منتهی الارب) :
جراحت بند باش ار میتوانی
ترا نیز ار بیندازد چه دانی.
سعدی (دیوان چ مصفا ص804).
|| (اِ مرکب) پارچه یا نواری که بدان زخم و جراحت را می بندند. (ناظم الاطباء).