«لغت نامه دهخدا»
[جُ] (اِخ) علی بن عبدالعزیزبن حسن بن علی بن اسماعیل، مکنی به ابوالحسن. فقیه شافعی بود. وی در عین حال شاعری ماهر و نویسنده ای زبردست و خوش خطی بی مانند بشمار می رفت و بمقام قضا رسید و در ری در عصر صاحب عباد قاضی القضاه بود و برای تحصیل علوم و معارف به بیشتر بلاد اسلامی مسافرت کرد. او راست: 1- الوساطه بین المتنبی وخصومه. 2- تفسیر القرآن. 3- تهذیب التاریخ. 4- دیوان شعر. 5- رسائل. او بسال 290 ه . ق. بدنیا آمد. و درگذشت او را به اختلاف بسالهای 362 و 366 و 392 ه . ق. ذکر کرده اند. ابیات زیر از اوست: ماتطعمت لذه العبش حتی صرت للبیت و الکتاب جلیسا ای یشئی اعزعندی من العد ـم فماابتفی سواه انیسا انما الذل فی مخالطه النا ـسن فدعهم وعش عزیزاً رئیسا. (از اعلام زرکلی و ریحانه الادب). و رجوع به وفیات الاعیان و ابوالحسن علی عبدالعزیز در همین لغت نامه و معجم المطبوعات شود.