جرد

«لغت نامه دهخدا»

[جَ رَ] (ع اِ) صحرای بی نبات. (منتهی الارب). زمین بی نبات. (دهار). صحرای بی گیاه. (ناظم الاطباء). فضایی از زمین که در او گیاه نباشد. (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). || علت پی ستور مانند آماس و ترنجیدگی یا آن به ذال است. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). ورم پی ستور و آن بطوری بزرگ میشود که او را از راه رفتن باز میدارد. و جرذ با ذال لغتی است در آن. (از متن اللغه). جرذ. رجوع به جرذ شود. || پشت. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). و منه رمی علی جرده و علی اجرده؛ ای علی ظهره. (از متن اللغه) (از منتهی الارب). || (مص) کوتاه و تنک موی گردیدن. (از منتهی الارب) (از متن اللغه). || کوتاه موی شدن اسب و آن در اسب پسندیده است. (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء) :
و الفرس القصیر شعرالجلد
برقه اجرد نجل جرد.
ابوالمناصف (ازاقرب الموارد).
|| خُراج برآوردن پوست مرد از خوردن ملخ. (از منتهی الارب) (از متن اللغه) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || دردگین شدن شکم از خوردن ملخ. (آنندراج) (از منتهی الارب). و فعل آن بصورت مجهول بکار میرود. (از منتهی الارب) (از قطر المحیط). || ملخ رسیده شدن کشت. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). و این نیز بصورت مجهول بکار میرود. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || بی گیاه گردیدن زمین. (از متن اللغه) (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب) (آنندراج). || ساییده و نرم شدن لباس. (از متن اللغه).