«لغت نامه دهخدا»
[جُ دَ] (ع اِ) زمین هموار بی گیاه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از ذیل اقرب الموارد). || برهنگی. عربه. (اقرب الموارد). یقال امرأه بضه الجرده به؛ یعنی تنک پوست آکنده گوشت است وقت برهنگی. (از متن اللغه) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). نیکو بهنگام برهنگی. (از متن اللغه)، فلان حسن الجرده؛ نیک برهنه است. (ناظم الاطباء) (یادداشت مؤلف).