جرست

«لغت نامه دهخدا»

[جِ رِ] (ع اِ صوت) صریر. (مجمل اللغه)(1). صریر؛ بانگ قلم و در و تخت و جز آن. (از دستور اللغه). رَنّه. (مصادر زوزنی).
- بجرست آوردن چیزی؛ به آواز نرم آوردن. (از مجمل اللغه). الترنین؛ بجرست آوردن کمان و جز آن. (مصادر زوزنی).
- جرست کردن؛ الصریف: جرست کردن دندان شتر؛ یعنی آواز کردن. الصریر. (مجمل اللغه). الاطیط. (مصادر زوزنی).
(1) - ظ. کلمه معرب جرست فارسی است. رجوع به جرست شود.