«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (ع مص) خاریدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || پوست باز کردن از چوب و جز آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). || مالیدن پوست تا نرم و تابان گردد. || نیم کوفته کردن حبوب و مانند آن. (منتهی الارب) (از متن اللغه) (آنندراج) (ناظم الاطباء). از گندم و نمک آنچه درست کوبیده و آرد نشده باشد. (از اقرب الموارد). نیم کوب کردن. بلغور کردن. (یادداشت مؤلف). || سر بشانه خاریدن تا سبوسه و جز آن برود. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). || نرم دویدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از ذیل اقرب الموارد) (متن اللغه). || (اِ) آوازی که از خوردن چیزهای سخت برآید. و جرس بسین مهمله لغتی است در آن. (از متن اللغه). || آواز بیرون آمدن مار از پوست چون بعض خود را ببعض دیگر خارد. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) (المنجد). جرش الافعی. (منتهی الارب) (متن اللغه). رجوع به جرش الافعی شود. || آواز نیشهای مار چون بخارد. (از اقرب الموارد). || آخر شب و جز آن. یقال: اتاه بجرش منه؛ ای بآخره منه. (متن اللغه). واتینه بجرش منه. یعنی در پارهء آخرین از آن. (منتهی الارب). || پاره ای از شب. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) جرش من اللیل؛ پارهء اولین که از اول شب تا ثلث آن باشد. (منتهی الارب) (متن اللغه). پارهء اول شب که از اول تا ثلث اول آن باشد و گویند یک ساعت از شب باشد. (از اقرب الموارد). و به این معنی بچهار صورت ضبط شده است، جَرش. جُرش. جُرَش و جَرَش. (از منتهی الارب) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد) (از آنندراج) (ناظم الاطباء). ج، اَجراش. جُروش. (متن اللغه) (اقرب الموارد). یقال: مضی جرش من اللیل. (اقرب الموارد). - جرش الافعی؛ آواز بیرون آمدن مار از جلد خود چون بعضی خود را ببعض خارد. (منتهی الارب) (از متن اللغه). جَرش. رجوع به جرش شود.