«لغت نامه دهخدا»
[جُ] (اِخ) حسن بن مطهربن محمد بن احمد حسنی. وی از خانواده فضل و سیادت و ادب بود. او در عتمه یمن بسال 1044 ه . ق. بدنیا آمد و به دربار المتوکل علی الله اسماعیل پیوست و متصدی اموری از قبیل حکمرانی حراز و سپس بندر المخا گشت و کارش بالاگرفت و بسیاری از شعرای یمن و بحرین و عمان او را مدح کردند. و بسال 1100 ه . ق. پس از آنکه روزگار از او برگشت در صنعا درگذشت. او راست: 1- شرح نهج البلاغه. 2- نظم الکافل. (از اعلام زرکلی چ جدید ج2 ص238).