جری

«لغت نامه دهخدا»

[جَ ری ی] (ع ص، اِ) وکیل. واحد و جمع و مذکر و مؤنث در وی یکسان است و بدان جهت وکیل را جری نامند که بجای موکل در جریان امر قرار گیرد. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). وکیل. (از متن اللغه) ج، اَجْریاء. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || ضامن. ج، اَجْریاء. || رسول. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از متن اللغه) (از اقرب الموارد). ج، اَجْریاء. (منتهی الارب) (متن اللغه). || خادم. (از متن اللغه). || مزدور. (منتهی الارب). || دلیر. (دهار). صاحب جرأه. دلیر. گستاخ. جسور. دلیرشده. (یادداشت مؤلف).